کارفرما قصد داشت کف تراس روباز پنتهاوس را دقیقاً با همان سرامیک استفادهشده در پذیرایی اجرا کند تا مرز بین فضای داخلی و بیرونی از نظر بصری از بین برود و تراس بزرگتر و یکپارچهتر دیده شود.
ایده طراحی کاملاً درست بود، اما متریال انتخابشده برای فضای باز مناسب نبود و میتوانست تنها پس از یکی دو زمستان، خسارت قابل توجهی ایجاد کند.
مشاورهای که ارائه دادیم
در این پروژه توضیح دادیم که تفاوت سرامیک فضای داخلی و پرسلان فضای باز، تنها در ظاهر یا قیمت نیست؛ بلکه در ساختار فنی آنهاست.
مشکل اصلی؛ جذب آب
بیشتر سرامیکهای مخصوص فضای داخلی دارای جذب آب بالاتر از ۳ درصد هستند.
در فضای روباز، آب باران به مرور وارد بدنه سرامیک میشود. زمانی که دمای هوا به زیر صفر میرسد، این آب یخ میزند و حجم آن حدود ۹ درصد افزایش پیدا میکند.
همین افزایش حجم، فشار زیادی از داخل به بدنه وارد میکند و به مرور باعث تخریب یخبندان (Freeze-Thaw Damage) میشود.
این آسیب معمولاً به صورت ترکهای واضح ظاهر نمیشود؛ بلکه ابتدا سطح لعاب پوستهپوسته شده، سپس لبپریدگی و در نهایت شکست کامل قطعه اتفاق میافتد. در شهرهایی مانند اصفهان و بسیاری از مناطق سردسیر، این مشکل اغلب از زمستان دوم خود را نشان میدهد.
انتخاب صحیح متریال
برای فضای باز، تنها پرسلان با جذب آب کمتر از ۰.۵ درصد و دارای گواهی مقاومت در برابر سیکل یخبندان پیشنهاد شد.
این نوع پرسلان تقریباً آب جذب نمیکند و در برابر تغییرات شدید دما عملکرد پایداری دارد.
حفظ یکپارچگی طراحی
برای اینکه خواسته کارفرما از نظر زیبایی نیز حفظ شود، از سری محصولاتی استفاده شد که نسخه داخلی و نسخه فضای باز آنها دارای طرح، رنگ و بافت یکسان هستند.
نسخه داخلی در فضای پذیرایی اجرا شد و نسخه فضای باز با ضخامت ۲۰ میلیمتر و سطح R11 در تراس.
از پشت شیشه، اختلاف این دو محصول تقریباً قابل تشخیص نیست و فضا کاملاً یکپارچه به نظر میرسد.
تغییر روش اجرا
به جای نصب سنتی با ملات، سیستم پایههای قابل تنظیم (Pedestal System) پیشنهاد شد.
مزایای این روش:
- عبور آب باران از درزها و هدایت آن روی لایه عایق
- خشک ماندن زیر کفپوش و جلوگیری از ماندگاری رطوبت
- جلوگیری از ایجاد فشار ناشی از انبساط و انقباض
- دسترسی آسان به تأسیسات یا عایق در آینده بدون تخریب کف
- امکان تعویض یک قطعه آسیبدیده بدون برهم زدن کل کف
نکات اجرایی
به مجری پروژه تأکید شد:
- شیب حداقل ۱.۵ درصد روی لایه عایق اجرا شود، نه روی سطح پرسلان.
- عرض بندها بین ۳ تا ۵ میلیمتر در نظر گرفته شود تا انبساط و انقباض فصلی کنترل شود.
- از پروفیلهای آبچکان در لبه تراس استفاده شود تا آب به زیر نما نفوذ نکند.
- تمام قطعات با فاصله مناسب از جانپناه و دیوارها اجرا شوند تا تنش حرارتی منتقل نشود.
سفارش نهایی
| فضا | ابعاد | مشخصات | متراژ |
|---|---|---|---|
| کف تراس | ۶۰×۶۰ | ضخامت ۲۰ میلیمتر، R11، جذب آب <۰.۵٪، مقاوم در برابر یخبندان | ۳۸ m² |
| جانپناه و قرنیز | ۶۰×۳۰ | پرسلان مقاوم در برابر یخبندان | ۷ m² |
روش نصب: پایههای قابل تنظیم (Pedestal System)
نتیجه
پروژه با حفظ کامل یکپارچگی بصری بین فضای داخلی و تراس به پایان رسید، بدون آنکه دوام فدای زیبایی شود. استفاده از پرسلان مخصوص فضای باز و اجرای خشک روی پایههای قابل تنظیم، علاوه بر افزایش طول عمر کف، امکان تعمیر و دسترسی به لایه عایق را نیز در آینده فراهم کرد.
کارفرما به ظاهر یکدست فضای داخلی و بیرونی دست یافت و در عین حال، خطر پوستهشدن، ترکخوردگی و تخریب ناشی از یخبندان که در استفاده از سرامیک داخلی اجتنابناپذیر بود، به طور کامل برطرف شد. این پروژه نشان داد که در طراحی فضاهای روباز، انتخاب متریال بر اساس شرایط اقلیمی، مهمتر از شباهت ظاهری محصولات است.