آشپزخانه اپن؛ انتخاب اسپلش‌بک پشت اجاق و اشتباهی که تقریباً همه مرتکب می‌شوند

کارفرما برای دیوار بین کابینت‌های بالا و پایین، یک اسلب پرسلانی با طرح سنگ طبیعی و رگه‌های درشت انتخاب کرده بود. تصمیم اولیه این بود که همین اسلب، بدون هیچ تغییری، از ابتدا تا انتهای دیوار و همچنین پشت اجاق گاز اجرا شود تا نمایی کاملاً یکدست و لوکس ایجاد شود.

از نظر زیبایی این انتخاب جذاب بود، اما شرایط استفاده از فضای آشپزخانه با سایر بخش‌های دیوار تفاوت زیادی دارد. درست پشت اجاق، سطح دیوار هر روز در معرض بخار روغن، حرارت، ذرات چربی و مواد شوینده قرار می‌گیرد؛ بنابراین متریالی که برای این قسمت انتخاب می‌شود باید علاوه بر ظاهر، از نظر عملکرد نیز مناسب باشد.

بررسی فنی

بسیاری تصور می‌کنند تفاوت میان فینیش پولیش و مات فقط در میزان براق بودن آن‌هاست، در حالی که رفتار این دو سطح در محیط آشپزخانه کاملاً متفاوت است.

سطوح کاملاً پولیش‌شده اگرچه ظاهری لوکس و بازتابی زیبا دارند، اما در برابر بخار روغن و چربی عملکرد ایده‌آلی ندارند. ذرات بسیار ریز چربی به مرور زمان روی سطح می‌نشینند و در منافذ میکروسکوپی لایه پولیش نفوذ می‌کنند. نتیجه این فرآیند، ایجاد هاله‌ای زرد یا کدر در محدوده پشت اجاق است که با شست‌وشوی معمولی از بین نمی‌رود و به مرور ظاهر دیوار را تغییر می‌دهد.

این تغییر معمولاً در چند هفته اول دیده نمی‌شود، اما پس از چند ماه استفاده روزمره، تفاوت رنگ بخش پشت اجاق با سایر قسمت‌های دیوار کاملاً قابل تشخیص خواهد بود.

راهکاری که اجرا شد

برای حفظ ظاهر یکپارچه پروژه، همان اسلب انتخابی کارفرما حفظ شد، اما تنها در محدوده پشت اجاق از نسخه مات با پوشش ضدلک (Anti-Stain) همان طرح استفاده شد.

ابعاد این بخش حدود ۱۲۰×۸۰ سانتی‌متر در نظر گرفته شد؛ یعنی دقیقاً محدوده‌ای که بیشترین تماس را با بخار روغن و حرارت دارد.

در سایر قسمت‌های دیوار، همان اسلب با فینیش پولیش اجرا شد تا جلوه لوکس و بازتاب نور حفظ شود.

از فاصله معمول استفاده، اختلاف میان دو فینیش تقریباً قابل تشخیص نیست، زیرا طرح، رنگ و رگه‌ها کاملاً یکسان هستند؛ اما عملکرد سطح در برابر چربی، لکه و نظافت روزانه تفاوت چشمگیری دارد.

انتخاب بندکشی مناسب

یکی دیگر از مواردی که در این پروژه مورد توجه قرار گرفت، نوع بندکشی بود.

در بسیاری از پروژه‌های مسکونی هنوز از دوغاب سیمانی معمولی برای دیوار آشپزخانه استفاده می‌شود. این نوع دوغاب ساختاری متخلخل دارد و به مرور زمان چربی، رطوبت و آلودگی را جذب می‌کند. نتیجه آن، تیره شدن خطوط بندکشی و دشوار شدن نظافت است.

برای جلوگیری از این مشکل، تمام بندهای دیوار با دوغاب اپوکسی اجرا شدند.

اپوکسی سطحی غیرمتخلخل ایجاد می‌کند، در برابر مواد شوینده مقاوم است، چربی را جذب نمی‌کند و رنگ آن در طول زمان تغییر محسوسی ندارد.

اگرچه هزینه اولیه آن بیشتر از دوغاب سیمانی است، اما در آشپزخانه‌ای که هر روز مورد استفاده قرار می‌گیرد، کاهش هزینه‌های نظافت و افزایش دوام باعث می‌شود این اختلاف هزینه در مدت کوتاهی جبران شود.

انتخاب کف آشپزخانه

کارفرما در ابتدا تمایل داشت کف آشپزخانه نیز با پرسلان کاملاً براق اجرا شود تا هماهنگی بیشتری با فضای نشیمن داشته باشد.

در بررسی شرایط استفاده، توضیح داده شد که کف آشپزخانه یکی از پرخطرترین نقاط خانه از نظر لغزندگی است.

ترکیب آب، روغن و مواد شوینده می‌تواند حتی روی کف‌هایی که در حالت خشک ایمن هستند، سطحی بسیار لغزنده ایجاد کند.

به همین دلیل حداقل استاندارد مناسب برای این فضا کلاس ضدلغزش R10 است.

از آنجا که خانواده دارای فرزند خردسال بودند و استفاده روزانه از آشپزخانه زیاد بود، در نهایت پرسلان با کلاس R11 انتخاب شد تا ایمنی بیشتری در زمان خیس بودن کف فراهم شود.

سفارش نهایی

بندکشی: اپوکسی، رنگ گریژ روشن

پرت محاسبه‌شده: ۶٪

نتیجه پروژه

پس از اجرای پروژه، آشپزخانه همان ظاهر یکدست و مدرن مورد نظر کارفرما را حفظ کرد، اما در بخش‌هایی که بیشترین تماس با چربی و حرارت داشتند، از متریالی استفاده شد که برای شرایط واقعی استفاده طراحی شده بود.

سطح پشت اجاق به‌راحتی تمیز می‌شود، خطوط بندکشی تغییر رنگ نداده‌اند و کف آشپزخانه نیز هنگام خیس بودن ایمنی بیشتری برای اعضای خانواده ایجاد کرده است.

کارفرما چند ماه پس از سکونت در بازدید نهایی گفت:

«اگر از اول نمی‌گفتید، اصلاً متوجه تفاوت فینیش پشت اجاق نمی‌شدم. ظاهر دیوار کاملاً یکدسته، ولی تمیز کردنش خیلی راحت‌تر از چیزی شده که انتظار داشتم. حتی بعد از آشپزی هم فقط با یک دستمال تمیز می‌شود.»